Η Πράσινη Οπτική για τις Εξορύξεις

Παρεμβάσεις των Οικολόγων Πράσινων

Η Σιωπή δεν είναι Χρυσός

Tags:

06Άρθρο του Νίκου Μάντζαρη στην ΑΥΓΗ

Για δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα η κυβέρνηση ανέβαλε τη διαβούλευση με την τοπική κοινωνία για το σχεδιαζόμενο έργο της «Ελληνικός Χρυσός» στα μεταλλεία Κασσάνδρας στη Χαλκιδική. Αυτή τη φορά εκτός από το χρόνο αλλάζει και τον τόπο μιλώντας για μια μελλοντική ημερίδα στην Αθήνα., αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την έδρα της τοπικής κοινωνίας.

Η διαβούλευση υποτίθεται θα εστίαζε στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) που κατατέθηκε τις παραμονές των εκλογών προς γνωμοδότηση από το απερχόμενο Νομαρχιακό Συμβούλιο εντός προθεσμίας 35 ημερών. Μια άλλη πρωτοτυπία αυτής της διαβούλευσης είναι ότι αυτή συνεχίζεται (αν τελικά συνεχιστεί) μετά τη γνωμοδότηση του απερχόμενου Νομαρχιακού Συμβουλίου Χαλκιδικής στις 10 Δεκεμβρίου του 2010! Οι πρωτοτυπίες αυτής της διαβούλευσης όμως δε σχετίζονται μόνο με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε. Υπάρχει και η ταμπακιέρα: Η διαβούλευση ξεκίνησε με την ξεκάθαρη δήλωση εκ μέρους της κυβέρνησης ότι η απόφαση για την πραγματοποίηση της επένδυσης είναι ειλημμένη!

Κι όλα αυτά με δεδομένο ότι:

Α) Οι Επιθεωρητές της ΕΥΕΠ του ΥΠΕΚΑ διαπίστωσαν ότι η εταιρεία παραβιάζει ως τώρα εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους.

Β) Η ΜΠΕ αναγνωρίζει ότι τα προτεινόμενα έργα θα επιφέρουν μη αντιστρεπτές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Γ) Κανένα άλλο οικονομικό μοντέλο για την περιοχή δεν εξετάστηκε

Δ) Η λεγόμενη «μηδενική λύση» δεν περιλαμβάνει καν αποκατάσταση των τεράστιων καταστροφών που έχουν ήδη επιτελεστεί στην περιοχή.

Τι λέει η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τη στάση της;

Σε ημι-ανεπίσημα διαδικτυακά δημοσιεύματα αφήνεται να εννοηθεί πως ευθύνη φέρουν οι τοπικές κοινωνίες που δε μετέχουν στη διαβούλευση. Όμως, πουθενά δεν εξηγείται με ποια λογική η κυβέρνηση καταθέτει προς συζήτηση τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων 10 μέρες πριν τις εκλογές με ασφυκτικές προθεσμίες γνωμοδότησης από ένα εξ’ορισμού απερχόμενο Νομαρχιακό Συμβούλιο και ταυτοχρόνως ελπίζει σε συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας που δίνει πολυετή αγώνα ενάντια σε αυτού του είδους την εκμετάλλευση;

Πως είναι δυνατόν να παρουσιάζεται για πρώτη φορά η ΜΠΕ στην τοπική κοινωνία μία μόλις εβδομάδα πριν την προθεσμία γνωμοδότησης και η κυβέρνηση να ελπίζει στη συμμετοχή των εκπροσώπων της τοπικής κοινωνίας; Μιας τοπικής κοινωνίας που μέρες πριν αρνήθηκε να ψηφίσει τον άνθρωπο που έδωσε τη γη της προς καταστροφική εκμετάλλευση, έναντι ψιχίων;

Με ποια ακριβώς διαδικασία περιμένει το ΥΠΕΚΑ «να γνωμοδοτήσει ο ΛΑΟΣ» όπως αναφέρει η ΓΓ. ΥΠΕΚΑ στην επιστολή που έστειλε στο δήμαρχο Σταγείρων-Ακάνθου στις 15/12/2010 σχετικά με τη συνάντηση που προγραμματιζόταν για 3 μέρες μετά και τελικά αναβλήθηκε;

Κι όταν αυτό το επιχείρημα αποτυγχάνει, η κυβέρνηση συνεχίζει να στρέφει τις ευθύνες οπουδήποτε αλλού εκτός από τον εαυτό της, εστιάζοντας πρωτίστως στο «μονόδρομο» της αποδοχής του σχεδίου. Βασική δικαιολογία; Τα τετελεσμένα που δημιουργήθηκαν το Δεκέμβριο του 2003. Ο νόμος 3220/2004 που εμπνεύστηκε ο τότε υφυπουργός Οικονομίας και νυν δήμαρχος Αριστοτέλη κ. Πάχτας μετέφερε μεταλλευτικά δικαιώματα αμύθητης αξίας και έκτασης 317.000 στρεμμάτων από το Ελληνικό Δημόσιο στην «Ελληνικός Χρυσός» έναντι μόλις 11.000.000 ευρώ. Μάλιστα, και τότε όλα έγιναν με πολύ συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα των απολυμένων από την προηγούμενη ιδιοκτήτρια εταιρεία παρουσιάζοντας τραπεζικούς κολοσσούς ως «εγγυήτριες δυνάμεις». Η συνέπεια αυτής της κίνησης είναι το 95% της εταιρείας να ανήκει σήμερα στην Καναδική εταιρεία European Goldfields και φυσικά ψίχουλα από τα κέρδη να μένουν εντός συνόρων, πολλώ δε μάλλον εντός Χαλκιδικής.

Μια άλλη δικαιολογία είναι ότι η Ειδική Υπηρεσία Περιβάλλοντος (ΕΥΠΕ) της προηγούμενης κυβέρνησης γνωμοδότησε θετικά πάνω στο επενδυτικό σχέδιο της «Ελληνικός Χρυσός» το 2009. Όμως θετική γνωμοδότηση πάνω στο επενδυτικό σχέδιο δεν είναι Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ). Επομένως, η αλήθεια από την οποία ουδείς από την κυβέρνηση μπορεί να διαφύγει είναι ότι την απόφαση για την τελική αδειοδότηση ή όχι αυτού του έργου θα πάρει αυτή η κυβέρνηση και καμιά άλλη.

Τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμα όμως. Αυτή η πολύ απλή αλήθεια αντικατοπτρίζεται ακόμη και στην επενδυτική ενημέρωση της Καναδικής εταιρείας European Goldfields όπου εξηγείται ότι το αν η εταιρεία πάρει τελικά το ομολογιακό δάνειο ύψους 300 εκ. δολαρίων από τις τράπεζες θα εξαρτηθεί από το αν η «Ελληνικός Χρυσός» θα λάβει τις απαραίτητες άδειες από το ελληνικό κράτος για την ανάπτυξη του project χρυσού στην περιοχή.

Η ευθύνη είναι μεγάλη. Η φυσιογνωμία αυτού του πανέμορφου τόπου θα αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε εδάφη, υπόγεια νερά, θάλασσα, βιοποικιλότητα θα είναι αναντίστρεπτες. Η οικονομία της περιοχής θα περιστρέφεται μοιραία γύρω από ένα μονοδιάστατο μοντέλο ανάπτυξης και οι ζωές των ανθρώπων θα επηρεαστούν για γενιές επί γενεών.

Όμως, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης που γεννήθηκε στον τόπο αυτό, «Ό,τι επαναλαμβάνουμε, μας καθορίζει». Η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να επαναλάβει κι επομένως να καθοριστεί από τα πολλά λάθη του παρελθόντος ή να κρατήσει υπεύθυνη στάση. Οι μελλοντικές γενιές θα υποστούν τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Είναι βέβαιον ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα τις καταγράψει είτε έτσι, είτε αλλιώς.

Νίκος Μάντζαρης

Χημικός Μηχανικός, PhD

Θεματική Ομάδα Περιβάλλοντος Οικολόγων Πράσινων

Leave a reply