Η Πράσινη Οπτική για τις Εξορύξεις

Παρεμβάσεις των Οικολόγων Πράσινων

Η χαμένη τιμή του «Μπάμπη», της «Λίτσας» και του «Μανάβη»

της Ελεάννας Ιωαννίδου

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δικογραφίες. Αυτή τη φορά θα κάνω μιαν εξαίρεση, γιατί είμαι σίγουρη πως δεν κινδυνεύει από το σχολιασμό μου κανένα ανακριτικό έργο, γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά στην κοινωνία και τη δημοκρατία μας -έχει ήδη άλλωστε πάρει δημοσιότητα – και γιατί, για όσους βλέπουν την υπόθεση από κάποια απόσταση, είναι κωμικοτραγική.  Από το γεγονός και μόνο ότι κάποιοι άνθρωποι κατηγορούνται, γιατί, με τη δράση τους εναντίον της εξόρυξης χρυσού στο βουνό που μετατρέπεται σε κρανίου τόπο, «έθεσαν σε κίνδυνο το τουριστικό περιβάλλον της Χαλκιδικής», η ανάγνωση της δικογραφία μας ξεκινάει με ένα μειδίαμα.

Να σημειώσω πως η συγκεκριμένη δικογραφία αφορά σε περιστατικά που έγιναν στη Χαλκιδική από τα μέσα Μαΐου μέχρι τον Ιούλιο 2013: μια διαδήλωση, όπου τραυματίστηκε αστυνομικός, δυο περιστατικά φθορών στο κατάστημα της προέδρου του Δ.Δ. Ιερισσού, φθορές με γκαζάκια σε αυτοκίνητο εργαζομένων στην εταιρία και τα επεισόδια σε ενέδρα που στήθηκε από τραμπούκους σε διαδηλωτές κατά του χρυσού κατά την επιστροφή τους από διαδήλωση(!). Δεν έχει καμία σχέση με τη δικογραφία που σχηματίστηκε για την εμπρηστική επίθεση στο παράνομο (σύμφωνα με την πολεοδομία) εργοτάξιο των Σκουριών. Το λέω αυτό, γιατί κάποιοι ενδέχεται -ηθελημένα ή ακούσια – να τα μπερδέψουν. Έναν πολύ καλό, αναλυτικό και έγκυρο σχολιασμό για την δικογραφία μας, μπορείτε να δείτε εδώ. Εγώ απλά θα προσθέσω μερικές πινελιές για την φοβερή «εγκληματική οργάνωση» που μπορεί μεν τα μέλη της να μην ταυτοποιήθηκαν  με έκνομες ενέργειες, αλλά «συνδέονται βασίμως» με αυτές.

Το διαβιβαστικό της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφαλείας προς την Εισαγγελία Θεσσαλονίκης, το λογοτεχνικό αυτό πόνημα των 56 σελίδων που συμπυκνώνει τα σοφά συμπεράσματα της αντιτρομοκρατικής για μια δικογραφία 3.500 σελίδων, η οποία αποτελείται ως επί το πλείστον από παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, ξανοίγεται στο χώρο του φανταστικού, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα μέσα σε ένα άλλο μυθιστόρημα. Παράλληλα με τις γραμμές του, ο μυημένος αναγνώστης, μπορεί να διαβάσει την άλλη ποινική δικογραφία για την εξόρυξη χρυσού, μια δικογραφία που, όμως, ποτέ δεν σχηματίστηκε: Που θα έπρεπε να ξεκινάει από το οικονομικό σκάνδαλο της χαριστικής μεταβίβασης από τον υπουργό – τότε, κύριο Πάχτα, μιας έκτασης που αντιστοιχεί σε πάνω απ’ το 1/10 της Χαλκιδικής, να ξαποσταίνει στην δημόσια διαβούλευση με κλοτσιές και μπουνιές από μπράβους της εταιρίας, να φτερουγίζει στην υπογραφή των περιβαλλοντικών όρων από υπόδικο, σήμερα, υπουργό, να σταματάει στην κατάχρηση αστυνομικής βίας και τους ατιμώρητους τραμπουκισμούς, να περνάει από φορολογικούς παραδείσους και χρηματιστήρια, να στέκεται στην εκτέλεση εργασιών καταστροφής του βουνού πριν βγουν οι σχετικές άδειες ή καθ’ υπέρβασή τους, να προσκυνάει στην παραλία που πήρε γαλάζια σημαία, ενώ απαγορεύεται αυστηρά η κολύμβηση και το ψάρεμα δίπλα της, και να καταλήγει στο πρόσφατο – τοξικό καθώς φαίνεται – ατύχημα κατά την παράνομη μεταφορά αρσενοπυρίτη και το τίγκα – στα –  βαρέα -μέταλλα πόσιμο νερό σε περιοχή της Χαλκιδικής. Με αυτή τη δικογραφία, όμως, δεν καταπιάνεται το «Τμήμα Προστασίας του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» που συνέταξε το διαβιβαστικό. Διατρέχει, άλλωστε, όλο το κείμενο η αίσθηση ( που, καθώς διαβάζεις, μετατρέπεται σε πεποίθηση), ότι, για τα στελέχη της αστυνομίας που έχουν εντολή να «προστατεύουν το πολίτευμα», αυτό – σύμφωνα με την εντολή αυτή – προστατεύεται μόνο, όταν προστατεύονται με κάθε τρόπο τα συμφέροντα και η «εύρυθμη λειτουργία» μιας μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας που καταστρέφει το μέλλον του τόπου.

Αρκετά, όμως, για τα περί προστασίας. Το ζουμί είναι αλλού. Καταρχάς στη φαντασία του (more…)

Θυσία της κοινωνίας και του περιβάλλοντος στο βωμό της Ελληνικός Χρυσός

Με αφορμή τη δικογραφία που σχηματίστηκε για την ποινικοποίηση του αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός, ο εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων Θανάσης Μακρής δήλωσε:

«Αν η Δικαιοσύνη και η Πολιτεία έδειχναν τον ίδιο τουλάχιστον ζήλο για να διαφυλάξουν τη νομιμότητα και να ελέγξουν το σκανδαλώδη τρόπο μεταβίβασης της επένδυσης από το ελληνικό δημόσιο σε ιδιωτικά χέρια, τις παρανομίες και υπερβάσεις της, την απουσία οποιουδήποτε ελέγχου στην τοξική και καταστροφική δραστηριότητά της , αλλά και την υπερβολική βία από μεριά της αστυνομίας προκειμένου να την υπερασπιστεί, τότε δεν θα ήταν επιλεκτική και πολιτική – τραβηγμένη από τα μαλλιά – η ​​δίωξη που προσπαθεί να υπηρετήσει την υπόσχεση του πρωθυπουργού για πάση θυσία πραγματοποίηση της επένδυσης αυτής. Μια θυσία που πέρα από την κοινωνία και το περιβάλλον περιλαμβάνει τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, ενώ τα κέρδη αφορούν μονάχα τους επενδυτές ».

Χαλκευμένες οι κατηγορίες ενάντια στους αγωνιστές κατά των μεταλλείων χρυσού

Συμπαράσταση στον Τόλη Παπαγεωργίου

Νέα απαράδεκτη εκτροπή από τις δημοκρατικές αρχές αποτελεί η κατηγορία για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης από τον Τόλη Παπαγεωργίου, αγωνιστή κατά των μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική.

Η κατηγορία, που χαλκεύτηκε για να υλοποιήσει τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι θα υπερασπιστεί την επένδυση χρυσού με κάθε θυσία, είναι πλήρως ανυπόστατη και εκφράζει την απελπισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να φτιάξει το προφίλ της απέναντι στους επενδυτές που θέλει να εξυπηρετήσει. Φτάνει στα άκρα γιατί ο αγώνας των Χαλκιδιωτών δεν κάμφθηκε, παρά τη βία και την αστυνομοκρατία που χρησιμοποιείται τόσους μήνες εναντίον τους.

Η κυβέρνηση δείχνει για μια ακόμη φορά τα δόντια της στους κατοίκους που αγωνίζονται για το βιώσιμο μέλλον της περιοχής τους και την προστασία του περιβάλλοντος. Προβάλλοντας τη θεωρία των δύο άκρων και την επιθυμία για δήθεν πάταξη του εξτρεμισμού, εξομοιώνει τους νεοναζιστές χρυσαυγίτες με τους αγωνιστές κατά των μεταλλείων χρυσού, δηλώνοντας ότι είναι διατεθειμένη να βάλει φρένο τόσο στην άνοδο του φασισμού όσο και στα εμπόδια στην ανάπτυξη.

Όμως σε καμία περίπτωση οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Από τη μια έχουμε το νεοναζιστικό μόρφωμα που σκορπάει τρόμο και αίμα και σπέρνει τις φασιστικές και ρατσιστικές ιδέες του μέσα στην κοινωνία, θρεμμένο από το πολιτικό σύστημα σε βαθμό που απειλείται το ίδιο (εξού και η όψιμη ανησυχία τους για τη διατήρησή του), κι από την άλλη έχουμε τον αυταρχισμό της κυβέρνησης, που βάλλει εναντίον απλών πολιτών, προκειμένου να επιβάλλει με τη βία τις ιδιωτικές επενδύσεις που η τοπική κοινωνία αρνείται.

Η ίδια η κυβέρνηση, λοιπόν, μάχεται τους πολίτες και τη δημοκρατία. Η ίδια η κυβέρνηση στρέφεται κατά όσων υπερασπίζονται τη νομιμότητα και το μέλλον της περιοχής τους.

Η νέα κατηγορία στοχεύει και την οικολογική δράση γενικότερα. Καμία κατηγορία δεν μπορεί να κάμψει τον αγώνα των οικολόγων, των ενεργών πολιτών, αυτών που δεν χαρίζουν την πατρίδα τους σε ιδιώτες ψευτοσωτήρες. Η τακτική της κυβέρνησης μας συσπειρώνει ακόμη περισσότερο στον έντιμο αγώνα μας για την επιβίωση.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι θα υπερασπιστούμε με κάθε μέσο τους δίκαιους αγώνες. Η θεωρία των δύο άκρων δεν καίει τους αγωνιστές αλλά το περιβάλλον και τη δημοκρατία.

 

Η Rebecca Harms μιλά για τις εξορύξεις χρυσού σε συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη

 

H Ρεβέκκα Χαρμς, συμπροέδρος της Ομάδας των Πράσινων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μιλά στη συνέντευξη Τύπου των Πρασίνων που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου στο ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλάς της Θεσσσαλονίκης με τη συμμετοχή των ευρωβουλευτών Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και Νίκου Χρυσόγελου, της Γραμματέως της Ομάδας των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο Βούλας Τσέτση και του Μιχάλη Τρεμόπουλου ο συντονιστή της Εκτελεστικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων και πρώην ευρωβουλευτής

Χαλάρωση περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων: «Όταν και το τελευταίο δέντρο κοπεί, τότε θα καταλάβουμε ότι τα χρήματα δεν τρώγονται!»

Η πρόσφατη συνάντηση που είχαν ο υπουργός και ο αναπληρωτής ΠΕΚΑ με στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Task Force, στην οποία συζητήθηκε ο τρόπος που μπορούν να ενσωματωθούν και στην χώρα μας «καλές» πρακτικές που έχει συντάξει η Παγκόσμια Τράπεζα στο θέμα χρήσεων γης και της περιβαλλοντικής -επιχειρηματικής αδειοδότησης, δημιούργησε σε πολλούς αίσθηση παρόμοια με εκείνη που προκαλείται όταν όρνια πλησιάζουν ένα πτώμα. Η περιβαλλοντική αδειοδότηση τα τελευταία τρία χρόνια έχει πέσει θύμα μιας προσπάθειας να αποδοθούν όλα τα δεινά του τόπου στην περιβαλλοντική νομοθεσία, εθνική και ευρωπαϊκή.

Η προσφάτως ψηφισθείσα νέα νομοθεσία, που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις επιστημονικών φορέων και περιβαλλοντικών οργανώσεων, φαίνεται δεν ήταν αρκετή. Έτσι, η Παγκόσμια Τράπεζα και η Task Force, όπως προκύπτει από τις συναντήσεις που είχαν με Μανιάτη – Χατζηδάκη, απαιτούν νέες «διευκολύνσεις».

Ενδεικτικές της οπισθοδρόμησης που έχει δρομολογήσει το ισχύον καθεστώς είναι τρεις κατηγορίες έργων, για τις οποίες η περιβαλλοντική αδειοδότηση έχει κατακρεουργηθεί, σύμφωνα με την αναλυτική 9η ετήσια έκθεση «Δεσμεύσεις για εφαρμογή – Η περιβαλλοντική νομοθεσία στην Ελλάδα» του WWF Ελλάς: α) τα έργα «εθνικής σημασίας», β) οι «στρατηγικές επενδύσεις» και γ) τα έργα επείγοντος χαρακτήρα και έκτακτης ανάγκης.

Ακόμη, και για τις χρήσεις γης το νομικό οπλοστάσιο υπάρχει και η κυβέρνηση δεν έχει καμιά δικαιολογία για να αποδίδει την αδιαφορία των επενδυτών στα δήθεν προβλήματα με την περιβαλλοντική αδειοδότηση. Νέα οπισθοχώρηση θα είναι η χαριστική βολή για το περιβάλλον και όχι μόνον.

Η ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ